مسأله 1 ـ جعاله آن است كه انسان قرار بگذارد در مقابل كارى كه براى او انجام مىدهند مال معیّنى بدهد 
مثل آن كه بگوید: هر كس یا شخص معیّنى گمشده مرا پیدا كند ده هزار تومان به او مىدهم ، یا مثلاً نصف گمشده را به او مى دهم یا اگر پزشكی یا فلان پزشك معین بیماری فرزندم را معالجه نماید ده هزار تومان به او خواهم داد. 

و به‌ كسى‌ كه این قرار را مىگذارد جاعل ، و به كسى كه كار را انجام مى دهد عامل مىگویند و جعاله ممكن است با شخص معیّن یا غیر معیّن صورت گیرد

مسأله 2 ـ بین جعاله و اجاره فرق‌هایى است ، از آن جمله این است كه در اجاره بعد از تحقّق اجاره اجیر ضامن است و باید عمل را تحویل دهد و كسى هم كه او را اجیر كرده اجرت را به او بدهكار مى شود ولى در جعاله اگر چه عامل شخص معیّن باشد می‌تواند مشغول عمل نشود و تا عمل را انجام ندهد جاعل بدهكار نمى شود.

مسأله 3 ـ آیات عظام مرحوم امام ، سیستانی ، خویی ، تبریزی ، وحید خراسانی در اجاره قبول معتبر است ولى جعاله از ایقاعات است و قبول در آن معتبر نیست.

آیت الله گلپایگانی : جعاله احتیاج به قبول قولی ندارد ولی استغنائش از قبول عملی محل اشكال است.

آیت الله صافی : ممكن است گفته شود كه در جعاله قبول معتبر است هر چند این قبول عملی باشد.

 مسأله 4 ـ جاعل باید عاقل و بالغ باشد و از روى قصد و بدون اكراهِ به ناحق قرارداد كند و شرعاً بتواند در مال خود تصرّف نماید ، بنابراین جعاله سفیه ـ یعنى كسى كه مال خود را در كارهاى بیهوده مصرف مى كند ـ یا كسى كه از طرف حاكم شرع به جهت افلاس ممنوع از تصرّف در مال خود شده ، صحیح نیست.

مسأله 5 ـ كارى را كه جاعل مىگوید براى او انجام دهند ، باید بى فایده یا حرام نباشد ، پس اگر بگوید : هر كس در شب به قبرستان تاریكى برود یا شراب بخورد ده هزار تومان به او مىدهم ، جعاله صحیح نیست.

مسأله 6 ـ اگر مالى را كه قرار‌ مىگذارد بدهد معیّن كند ، مثلاً بگوید : اگر ماشین مرا پیدا كنید این گندم یا انگشتر را كه به رؤیت عامل رسیده است به شما ( عامل ) مىدهم لازم نیست بگوید آن گندم یا انگشتر مال‌كجاست و قیمت آن چیست و اما اگر مال را معیّن نكند ، مثلاً بگوید : كسى كه ماشین مرا پیدا‌كند گندم یا یك ‌انگشتر به ‌او مىدهم یا مالی را كه در كیسه است یا در مشتم است به او می‌دهم

آیات عظام مرحوم امام ، گلپایگانی ، صافی ، اراكی ، شبیری زنجانی بهجت : باید خصوصیات آن را كاملاً معین نماید.

آیت الله فاضل : بنابر احتیاط واجب باید خصوصیات آن را كاملاً معین نماید.

آیت الله مكارم : باید خصوصیات آن شیء را كه در قیمت و ارزش آن تأثیر دارد معیّن كند.

آیات عظام خویی ، تبریزی ، وحید خراسانی ، نوری همدانی : لازم نیست تمام خصوصیات معیّن شود ولی باید به این اندازه معیّن باشد كه بعداً موجب غرر و مشاجره و نزاع میان جاعل و عامل نشود 

 آیت الله سیستانی : لازم نیست تمام خصوصیات معیّن شود و اگر به طوری نزد عامل معلوم باشد كه اقدام او بر انجام آن كار سفاهت محسوب نشود كافی است.

مسأله 7 ـ اگر جاعل مزد معیّنى براى كار قرار ندهد و آن را مبهم بگذارد مثلاً بگوید : هر كس بچّه مرا پیدا‌كند مژدگانی یا پولى به او مىدهم و مقدار آن را معیّن نكند ، چنانچه كسى آن عمل را انجام دهد 

آیات عظام مرحوم امام ، فاضل ، گلپایگانی ، صافی ، اراكی ، بهجت ، خویی ، تبریزی ، وحید خراسانی ، نوری همدانی : جعاله صحیح نیست ولی باید مزد او را به مقدارى كه‌ كار او در نظر مردم ارزش دارد بدهد یعنی اجرت المثل عمل او را پرداخت نماید.

آیت الله مكارم : باید مزد او را به مقدارى كه‌ كار او در نظر مردم ارزش دارد بدهد یعنی اجرت المثل عمل او را پرداخت نماید مگر این كه ظاهر گفتار جاعل این باشد كه مبلغ مورد نظر او كمتر از آن است ، كه در این صورت باید همان را بدهد.

آیت الله شبیری زنجانی : جاعل باید حداقل مقداری را كه در این گونه جعاله ها داده می شود بدهد.

مسأله 8 ـ اگر عامل پیش از قرارداد كار را انجام داده باشد یا بعد از قرارداد به قصد این كه پول نگیرد انجام دهد ، حقّ مزد گرفتن ندارد.

مسأله 9 ـ پیش از آن كه عامل شروع به كار كند ، جاعل مىتواند از قرار خود برگردد.

 مسأله 10 ـ بعد از آن كه عامل شروع به كار كرد ، اگر جاعل بخواهد از قرار خود برگردد آیات عظام مرحوم امام ، اراكی ، بهجت ، مكارم :  اشكال ندارد ولی باید مزد مقدار عملی را كه عامل انجام داده به او بدهد.

آیات عظام سیستانی ، خویی ، تبریزی ، وحید خراسانی ، فاضل ، صافی ، شبیری زنجانی ، نوری همدانی : اشكال دارد مگر این كه جاعل با عامل به توافق برسند.

مسأله 11 ـ عامل مىتواند عمل را ناتمام بگذارد ، ولى اگر تمام نكردن عمل موجب ضرر جاعل یا كسی كه عمل برای او انجام می گیرد شود ، باید آن را تمام نماید ، مثلاً اگر كسى بگوید: هر كس چشم مرا عمل كند فلان مقدار به او مى دهم و جرّاح شروع به عمل كند ، چنانچه طورى باشد كه اگر عمل را تمام نكند چشم معیوب مى شود ، باید آن را تمام نماید ، و در صورتى كه ناتمام بگذارد حقّى بر جاعل ندارد و ضامن عیب و ضرر هم مى باشد.

مسأله 12 ـ اگر عامل كار را ناتمام بگذارد ، چنانچه آن كار مثل پیدا كردن ماشین است كه تا تمام نشود براى جاعل فایده ندارد ، عامل نمىتواند چیزى مطالبه كند و همچنین است اگر جاعل مزد را براى تمام كردن عمل قرار بگذارد مثلاً بگوید : هر كس لباس مرا بدوزد ده هزار تومان به او مى دهم ولى اگر مقصودش این باشد كه هر مقدار از عمل كه انجام گیرد براى آن مقدار مزد بدهد ، جاعل باید مزد مقدارى را كه انجام شده به عامل بدهد ، اگر چه احتیاط این است كه به طور مصالحه یكدیگر را راضى نمایند.